Κυριακή, 10 Σεπτεμβρίου 2017

Η ψυχική μόλυνση





«Τώρα, πρέπει να ξέρετε και κάτι ακόμα, ότι οι τόσο άσχημες σκέψεις και τα συναισθήματα που οι άνθρωποι αδιάκοπα ξεχύνουν γύρω τους, μεταβάλλουν την ψυχική ατμόσφαιρα της γης σε ένα πραγματικό έλος.  Τι είναι το έλος; Είναι ένα μέρος όπου κανένα καινούριο νερό δεν έρχεται να καθαρίσει τίποτα και όπου βρίσκουν όλων των ειδών τα ζωϋφια. Παίρνουν την τροφή τους, πετάνε τα περιττώματά τους στο ίδιο νερό και το ένα απορροφά τη βρωμιά του άλλου. Να πως είναι η ανθρωπότητα: σαν σκουλήκια, γυρίνοι και βατράχια, μέσα σ’ένα έλος όπου καθένας πετάει τις βρωμιές του και καταπίνει αυτές του γείτονα: την αρρώστια, το μίσος, τη φιληδονία, την κακία, τη ζήλια, την ενοχή… Δεν βλέπουν, αν όμως ήταν λίγο διορατικοί θα έβλεπαν φοβερά μαύρα σχήματα, γλοιώδη, που βγαίνουν από ένα πλήθος ανθρώπων και που στη συνέχεια πάνε να σωρευτούν στα στρώματα της ατμόσφαιρας.
Μπορείτε μάλιστα να το νιώσετε αυτό όταν πλησιάζετε σε μια πόλη μετά από ένα διάστημα παραμονής στο βουνό. Όταν έχετε συνηθίσει την αγνότητα των βουνών όπου ζουν πολύ φωτεινές οντότητες, κατεβαίνοντας, δεν μπορείτε να μη νιώσετε όλα τα σύννεφα που αιωρούνται επάνω από την πόλη. Ακόμα κι όταν ο καιρός είναι καθαρός, τα βλέπετε αυτά τα σύννεφα, τα αισθάνεστε: κάτι το σκοτεινό, το πυκνό, που σκεπάζει την πόλη.
Οι άνθρωποι όλο και περισσότερο παραπονιούνται για τη μόλυνση. Οι επιστήμονες έχουν σημάνει συναγερμό και ανακαλύπτουν ότι όλα είναι μολυσμένα: το χώμα, το νερό, ο αέρας, και ότι τα φυτά, τα ψάρια, τα πουλιά και οι άνθρωποι πεθαίνουν. Δεν ξέρουν πια πώς να επανορθώσουν. Και άλλωστε, ακόμα κι αν έβρισκαν τον τρόπο, θα ήταν για την καλυτέρευση την εξωτερική και μόνο, πράγμα που δεν φτάνει. Δε φτάνει, επειδή στον πνευματικό κόσμο διαδίδονται επίσης μιάσματα που σκοτώνουν την ανθρωπότητα και αν οι άνθρωποι ήταν πραγματικά ευαίσθητοι, θα ένιωθαν ότι η ατμόσφαιρα του ψυχικού κόσμου είναι ακόμα χειρότερη από αυτή του φυσικού κόσμου. Όλοι παραπονιούνται για τα αέρια από τις εξατμίσεις των αυτοκινήτων. Αλλά και οι ίδιοι οι άνθρωποι δεν κάνουν άλλο από το να δηλητηριάζουν την πνευματική ατμόσφαιρα με τοξικά αέρια: τις κακές τους σκέψεις και τα συναισθήματα μίσους, ζήλιας, θυμού και φιληδονίας. Όλα όσα σαπίζουν και μουχλιάζουν μέσα στον άνθρωπο σαν ακάθαρτες σκέψεις και συναισθήματα, παράγουν ασφυκτικές και μολυσματικές αναθυμιάσεις. Κατηγορούν τα αυτοκίνητα, τι είναι όμως τα αυτοκίνητα δίπλα στα πέντε δισεκατομμύρια αδαή πλάσματα που ποτέ δεν έμαθαν να εξουσιάζουν την εσωτερική τους ζωή;
Τώρα, το ότι υπάρχουν τόσοι πολλοί άρρωστοι, δεν είναι μόνο εξαιτίας της μόλυνσης του αέρα, του νερού και της τροφής, όχι. Αν η ψυχική ατμόσφαιρα δεν ήταν τόσο πολύ μολυσμένη, ο άνθρωπος θα κατάφερνε να εξουδετερώνει όλα τα εξωτερικά δηλητήρια. Το κακό είναι πρώτα πρώτα εσωτερικό. Όταν ο άνθρωπος ζει μέσα στην αρμονία, οι δυνάμεις που έχει μέσα του αντιδρούν και απορρίπτουν τις ακαθαρσίες, ακόμα και στο φυσικό επίπεδο, και έτσι ο οργανισμός καταφέρνει να αμυνθεί.


Ο άνθρωπος είναι ευάλωτος πρώτα μέσα του και αυτή η αδυναμία του λίγο λίγο καταλήγει να εκδηλωθεί και εξωτερικά. Πάρτε το παράδειγμα κάποιου που έχει εξαιρετική πίστη και πολύ αγνό αίμα: μπορεί να ζει ανάμεσα σε άρρωστους που έχουν χολέρα, ανάμεσα σε λεπρούς, σε φυματικούς, χωρίς να κολλάει. Ενώ άλλους, ακόμα κι αν αποφεύγουν για να γλιτώσουν, τα μικρόβια τους φτάνουν!       Ναι, γιατί κάτι σαπίζει μέσα τους κι αυτό το σάπισμα είναι ωραιότατη τροφή για τα μικρόβια. Σαν το έχω ήδη εξηγήσει, η αγνότητα του αίματος και της σκέψης εκμηδενίζει όλες τις ευνοϊκές συνθήκες για τους ανεπιθύμητους ακόμα και στο φυσικό επίπεδο. Ενώ αν το κακό έχει ήδη διεισδύσει μέσα στις σκέψεις, στα συναισθήματα, στην καρδιά και τις επιθυμίες, τότε υπάρχει μια πόρτα ανοιχτή και είναι πανεύκολο στη συνέχεια να τρυπώσουν οι αρρώστιες και να προξενήσουν καταστροφές! Η επίσημη επιστήμη δεν το έχει καταλάβει ακόμα, είναι πολύ πίσω σε αυτό το θέμα. Σε όλα τα άλλα θέματα είναι πολύ προχωρημένη, στέλνει διαστημόπλοια και ανθρώπους στους άλλους πλανήτες, αλλά στην εξερεύνηση του εσωτερικού κόσμου είναι πάρα πολύ πίσω. Γι αυτό και δεν υπάρχουν υγιείς άνθρωποι επάνω στη γη. Επειδή την αγνότητα πρέπει πρώτα να την εγκαταστήσει κανείς μέσα του: στις σκέψεις, στα συναισθήματα, στις επιθυμίες, στα βλέμματα, στα λόγια, στις κινήσεις. Όλες οι εκπορεύσεις πρέπει να αλλάξουν, να βελτιωθούν.
Πως δεν αντιλαμβάνονται οι άνθρωποι ότι η μόλυνση δεν υπάρχει μόνο στο φυσικό επίπεδο; Υπάρχουν άνθρωποι που, χωρίς καν να σας αγγίξουν, με μόνες τις εκπορεύσεις τους, μπορούν να σας δηλητηριάσουν. Αν υπήρχαν εργαστήρια με πολύ τελειοποιημένα μηχανήματα, θα μπορούσαν να διαπιστώσουν ότι ορισμένες ρευστές εκπορεύσεις των ανθρώπων είναι ικανές να σκοτώσουν μικρά ζώα από ασφυξία. Θα μπορούσε βέβαια να γίνει και η αντίστροφη διαπίστωση: πόσο ευεργετικές είναι οι εκπορεύσεις εντός πνευματικού ανθρώπου για όλα τα όντα, ακόμα και για τις πέτρες και για τα φυτά και για τα ζώα. Η αφιλοκερδής και γεμάτη αγάπη σκέψη του, δρα τόσο ευνοϊκά σ’αυτούς που τον περιβάλλουν, όσο η παρουσία ενός εγκληματία δρα αρνητικά. Ακόμα και τα πνεύματα που έχουν αφήσει τη γη έρχονται δίπλα του για να τραφούν από τις εκπορεύσεις του. Το ότι η ατμόσφαιρα της γης δεν έχει γίνει ακόμα εντελώς μη αναπνεύσιμη είναι χάρη σ’αυτά τα όντα που δε σκέφτονται άλλο από το να διαχέουν γύρω τους το φως και την ειρήνη.
Πώς να μάθουμε στους ανθρώπους να είναι κύριοι των σκέψεων και των επιθυμιών τους για να μη μολύνουν πια τη φύση και τις αιθερικές περιοχές; Δεν είναι ούτε καν αρκετά οξυδερκείς ώστε να μπορούν να αποφεύγουν τη μόλυνση του φυσικού επιπέδου, πόσο μάλλον του ψυχικού, που δεν τη βλέπουν! Και συνεχίζουν να αφήνουν να ξεφεύγουν κακές σκέψεις, κακά συναισθήματα που θα διεισδύσουν σε όλους τους ανθρώπους τους οποίους συναναστρέφονται. Μπορεί η συνείδηση αυτών των ανθρώπων να μην είναι αρκετά αφυπνισμένη ώστε να μπορούν να συνειδητοποιήσουν τη φύση των στοιχείων που περνούν μέσα τους, που τους δηλητηριάζουν και τους καταστρέφουν, αλλά και χωρίς να το καταλαβαίνουν αυτά τα στοιχεία ενεργούν ήδη. Κι εκείνοι που τα έχουν εκπέμψει, τιμωρούνται. Ναι, γιατί όλα καταγράφονται: πόσα μέρη μόλυναν, πόσοι άνθρωποι βρωμίστηκαν, ναι, όλα σημειώνονται.
Η φύση είναι ένας ζωντανός οργανισμός κι εμείς είμαστε μέρος του. Κάθε άνθρωπος είναι ένα κύτταρο βαλμένο κάπου μέσα στον τεράστιο κοσμικό οργανισμό, ο οποίος τον κρατάει τον τρέφει, του δίνει ζωή. Αν αυτός συμπεριφέρεται σαν ένα κακοποιό στοιχείο που δηλητηριάζει την ατμόσφαιρα, μέσα σ’αυτόν τον οργανισμό δημιουργείται ένα είδος όγκου. Και καθώς η φύση δεν μπορεί να υποφέρει ένα άτομο το οποίο αδιάκοπα δημιουργεί εστίες μόλυνσης, παίρνει κάποιο καθαρτικό και το διώχνει. Τι νομίζατε, η φύση ξέρει να αμύνεται! Πρέπει λοιπόν να σκεφτόμαστε πώς να ζούμε σε αρμονία με αυτό το μεγάλο παγκόσμιο σώμα μέσα στο οποίο έχουμε «στέγη και τροφή». 
Να ζούμε αρμονικά με τη φύση, σημαίνει να παίρνουμε προφυλάξεις για να προβάλλουμε λιγότερες ακαθαρσίες, να προκαλούμε λιγότερες καταστροφές και, αντίθετα, να δουλεύουμε για να γεμίζουμε το διάστημα με σκέψεις αγνές, φωτεινές και ευεργετικές. Καθώς τα πράγματα δεν μένουν ποτέ στην ίδια θέση αλλά διαδίδονται, αυτά τα εξαγνιστικά κύματα είναι μια ευλογία για την ανθρωπότητας. Που όμως βρίσκονται φωτισμένοι άνθρωποι που θα θέλαν να κάνουν μια τέτοια εργασία;»

Omraam  Mikhael  Aivanhov - Η δύναμη της σκέψης





Κυριακή, 3 Σεπτεμβρίου 2017

Οι παράλογες απαιτήσεις από τον κόσμο


Μπορείς να συμμετέχεις στο χορό της Δημιουργίας και να είσαι ενεργός χωρίς προσκόλληση στα αποτελέσματα και χωρίς να έχεις παράλογες απαιτήσεις από τον κόσμο: πραγμάτωσέ με, κάνε με ευτυχισμένο, κάνε με να νιώθω ασφαλής, πες μου ποιος είμαι. Ο κόσμος δεν μπορεί να σου δώσει αυτά τα πράγματα και, όταν δεν έχεις πια τέτοιες προσδοκίες, κάθε αναδημιουργημένη οδύνη φτάνει στο τέλος της. Κάθε τέτοια οδύνη οφείλεται σε υπερεκτίμηση της μορφής και μη επίγνωση της διάστασης του εσωτερικού χώρου. Όταν αυτή η διάσταση είναι παρούσα στη ζωή σου, μπορείς να απολαμβάνεις πράγματα, εμπειρίες και τις απολαύσεις των αισθήσεων χωρίς να χάνεσαι μέσα σ’αυτά, χωρίς εσωτερική προσκόλληση σ’αυτά, δηλαδή χωρίς να γίνεσαι εθισμένος στον κόσμο.

Eckhart Tolle





Σάββατο, 2 Σεπτεμβρίου 2017

Ισορροπία μεταξύ των δυο πόλων


«Όπως ο άνθρωπος δεν μπορεί να αρχίσει τη ζωή του αυτόνομα, μέχρι να αποχωριστεί από την κοιλιά της μητέρας του, το ίδιο δεν μπορεί να μπει στο δρόμο της πραγματικής προόδου μέχρι να αισθανθεί την ύπαρξη της δυαδικότητας μέσα του. Βαθμιαία, και καθώς κινείται προς ανώτερα επίπεδα της δυαδικότητας, μια μέρα, αντιλαμβάνεται συνειδητά πως υπάρχουν δυο πόλοι μέσα του, διαχωρισμένοι από ένα μεσαίο σημείο, το σημείο της ισορροπίας. Μέσα του είναι ο πόλος της ύλης και ο πόλος του Θείου Σπινθήρα ή πνεύματος, διαχωρισμένοι από την εσωτερική γέφυρα ή Ψυχή που εκφράζεται σαν η νόηση του ανθρώπου μέσα από την πνευματική ουσία του. Απ’ αυτό το σημείο υπάρχουν οι ορμές του υλικού πόλου και οι πιέσεις του πνευματικού πόλου και μεταξύ τους υπάρχει η αρχή της κατανόησης ή της μεταρσίωσης. Από τη στιγμή που ο άνθρωπος γίνει ικανός να αποκαθιστά μια ισορροπία μεταξύ των δυο αντίθετων σημείων και των πιέσεών τους, μπορεί να γίνει τριαδικότητα και μέσω αυτής μονάδα. Η μοναδικότητα δεν μπορεί να επιτευχθεί, μέχρις ότου το σημείο της ισορροπίας μεταξύ των δυο πόλων εγκαθιδρυθεί.
Όλες οι νοητικές, ψυχολογικές και φυσικές αρρώστιες του κόσμου ή του ανθρώπου είναι αποτελέσματα εσωτερικών διαμαχών μεταξύ του ανώτερου και του κατώτερου. Το μυστικό της υγείας, της χαράς και της επιτυχίας είναι η αρμονία, η ενοποίηση και η μεταρσίωση.
Ίσως έχετε δει κάποιον που, βγαίνοντας από το σπίτι του, κάνει μερικά βήματα και μετά ξαναγυρίζει, σταματά συλλογισμένος και συνεχίζει το δρόμο του με αβέβαιο τρόπο. Μια στιγμή αργότερα γυρίζει πάλι, ξανακάνει μερικά βήματα, σταματά και συνεχίζει το δρόμο του. Αυτή είναι η εξωτερική έκφραση του εσωτερικού αγώνα του ανθρώπου που είναι θύμα δυο αντιμαχόμενων ενεργειών, συναισθημάτων ή σκέψεων. Από τέτοιες διαμάχες προέρχεται η νωθρότητα του νου, η νευρική κατάρρευση, η απαισιοδοξία, η αμφιταλάντευση στην αποφασιστικότητα, η έλλειψη θάρρους και ίσως οι νοητικές ασθένειες με τα αναρίθμητα αποτελέσματά τους.»

Torkom Saraydarian - Η κρυμμένη δόξα του εσωτερικού ανθρώπου










Κυριακή, 27 Αυγούστου 2017

Ιδανικό της ψυχής είναι να έχει χώρο, να απλώνεται


"Ίσως να εκπλαγείτε αλλά το ιδανικό της ψυχής, αυτό που επιζητεί, δεν είναι ούτε η γνώση, ούτε το φως, ούτε η ευτυχία. Ιδανικό της ψυχής είναι να έχει χώρο, να απλώνεται ως το άπειρο, καθώς δεν χρειάζεται παρά μόνον ένα πράγμα: να διαστέλλεται, να διευρύνεται, να εξαπλώνεται μέχρι να έρθει να αγκαλιάσει το άπειρο. Ιδανικό της είναι το άπειρο. Αν την περιορίσουμε, αισθάνεται δυστυχισμένη. Η ψυχή του ανθρώπου είναι ένα τόσο δα μέρος της Παγκόσμιας Ψυχής, και μέσα μας αισθάνεται τόσο περιορισμένη, τόσο πολύ να πνίγεται μέσα στο φυσικό μας σώμα, που μόνη της επιθυμία είναι να μπορέσει να απλωθεί στον χώρο, στο διάστημα. Επικρατεί συνήθως η άποψη ότι η ψυχή χωράει ολόκληρη μέσα στον άνθρωπο. Στην πραγματικότητα όμως δεν συμβαίνει αυτό, μόνον ένα μικρό τμήμα της βρίσκεται μέσα στον άνθρωπο, και το υπόλοιπο βρίσκεται έξω από αυτόν και ζει μια ανεξάρτητη ζωή, μέσα στον Κοσμικό Ωκεανό. Καθώς όμως η Παγκόσμια Ψυχή έχει τα σχέδιά της για μας και καθώς επιθυμεί να έχει την δυνατότητα να μας εμψυχώνει, να μας ζωντανεύει, να μας κάνει πιο ωραίους, εργάζεται πάνω μας ώστε να εισχωρήσει μέσα μας και να μας διαποτίσει όλο και περισσότερο. Η ψυχή μας δεν είναι περιορισμένη μέσα σε εμάς τους ίδιους, είναι κάτι πολύ ευρύτερο, όπως ακριβώς, το πραγματικό είναι μας, το Ανώτερο Εγώ μας δεν είναι αυτό το μικρό εγώ που γνωρίζουμε, αλλά μια οντότητα πολύ, πολύ ισχυρή. Όσο για την ψυχή, αυτή άπειρα ξεπερνά αυτό που μπορούμε εμείς να φαντασθούμε ότι είναι. Υπάρχει εξωτερικά από το φυσικό σώμα. Μπορεί να το εγκαταλείψει να ταξιδέψει, να επισκεφθεί άλλες περιοχές του διαστήματος, και μακρινές οντότητες."
  
Omraam Mikhael Aivanhov - Γνώθι σ'αυτον 









Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017

H ελευθερία είναι ο σκοπός της ζωής



επίγνωση είναι ελευθερία, η μη επίγνωση είναι σκλαβιά. 
Η επίγνωση γίνεται ελευθερία. Και η ελευθερία είναι ο σκοπός της ζωής. Χωρίς ελευθερία, η ζωή δεν έχει απολύτως κανένα νόημα. Και με τη λέξη ελευθερία, σου θυμίζω, δεν εννοώ ούτε την πολιτική, ούτε την κοινωνική, ούτε την οικονομική ελευθερία. Με τη λέξη ελευθερία, εννοώ την απελευθέρωση από το νου, την απελευθέρωση από το χρόνο, την απελευθέρωση από την επιθυμία. Τη στιγμή που ο νους δεν υπάρχει πια, είσαι ένα με το σύμπαν και είσαι τόσο απέραντος, όσο και το ίδιο το σύμπαν. 
Η ζωή είναι τροχός και ο τροχός είναι επαναλαμβανόμενος. Δεν θα φθάσεις πουθενά, αν εξακολουθείς να είσαι προσκολλημένος στον τροχό. Στην Ανατολή είναι γνωστό δεδομένο ότι πρέπει να πηδήξουμε έξω από τον τροχό. Μόνο τότε είμαστε ελεύθεροι. Το να ελευθερωθείς από αυτόν τον τροχό της γέννησης και του θανάτου είναι το να έχεις ελευθερία. Τότε απλώς είσαι. Τότε δεν κινείσαι. Τότε δεν υπάρχει παρελθόν και δεν υπάρχει μέλλον, αλλά μόνο το παρόν. Τότε το τώρα είναι ο μοναδικός χρόνος και το εδώ είναι ο μοναδικός χώρος."


                                                        
Osho - Ταξίδι στην καρδιά





Δευτέρα, 24 Ιουλίου 2017

Μη διαταράσσεις χωρίς λόγο τα έργα της φύσης


"Όπως το να ρίχνει κάποιος μια πέτρα - έλεγε ο Πυθαγόρας - στην επιφάνεια της γαλήνιας θάλασσας προκαλεί επάλληλους κύκλους μέχρι τα πέρατα της γης και μεταβάλλει καθετί που υπάρχει, χωρίς να γνωρίζει την αιτία και το αποτέλεσμα που επέφερε, έτσι καθετί που κάποιος λέει ή σκέφτεται ή πράττει θα "ακτινοβολήσει" όπως η παραπάνω πέτρα και οι συνεχώς επεκτεινόμενοι κύκλοι, θα επιδράσουν σε όλα τα όντα, σε όλη τη γη για πάντα. Γι αυτό καμία σκέψη, λέξη ή πράξη δεν είναι αδιάφορη για το σύμπαν και άσχετη προς αυτό, διότι το πως σκέφτηκε, είπε ή έπραξε κάποιος άνθρωπος, μικρός ή μεγάλος, σοφός ή ανόητος, κατά κάποιο τρόπο επιδρά στη συμπεριφορά των άλλων και μεταβάλλει τη ροή των γεγονότων, για όλους και για πάντα. Μεταβολές καταστάσεων της φύσης απο τον άνθρωπο ή τα ζώα ή τα στοιχεία προκαλούν την αρχή κύκλων που μπορούν τελικά να μεταβάλουν την τάξη της φύσης, γι αυτό και ο Πυθαγόρας συμβούλευε: "Μη διαταράσσεις χωρίς λόγο τα έργα της φύσης". Αυτό είναι φυσικός νόμος και ομοίως ηθικός νόμος, που δικαιολογείται και εκτελείται απο την ισορροπία στη φύση ή απο την αρχή της αμοιβαιότητας που υπάρχει σε κάθε πυθαγόρεια έννοια."


Πυθαγόρας, ο Διδάσκαλος των αιώνων - εκδόσεις Κάκτος
φωτό: Το άγαλμα του Πυθαγόρα στη Σάμο




Τρίτη, 11 Ιουλίου 2017

Κανένα μάτι δεν θα μπορούσε να δει τον ήλιο αν δεν ήταν ηλιόμορφο


-Πώς θα δεις τώρα τι ομορφιά έχει μια καλή ψυχή;  Αποσύρσου στον εαυτό σου και κοίτα· και αν δεις τον εαυτό σου να μην είναι ακόμη ωραίος, όπως ο δημιουργός του αγάλματος που πρέπει να γίνει ωραίο αφαιρεί, λαξεύει, λειαίνει και καθαρίζει μέχρις ότου φανεί πάνω στο άγαλμα ένα ωραίο πρόσωπο, έτσι και συ αφαίρεσε τα περιττά και ίσιωσε τα στραβά, και όσα είναι σκοτεινά κάνε τα να γίνουν λαμπρά καθαρίζοντάς τα, και μην πάψεις να σμιλεύεις το άγαλμά σου, έως ότου λάμψει πάνω του η θεόμορφη λαμπρότητα της αρετής, ώσπου να δεις «τη σωφροσύνη σε ιερό βάθρο ανεβασμένη».
Αν έχει γίνει αυτό και το είδες, και ενώθηκες καθαρός με τον εαυτό σου, χωρίς ούτε τίποτα να σε εμποδίζει να γίνεις έτσι ενιαίος, ούτε να έχεις μαζί σου τίποτε άλλο αναμεμιγμένο μέσα σου, αλλά έχεις γίνει ο ίδιος ολόκληρος μόνο φως αληθινό, που ούτε σε μέγεθος μετριέται, ούτε σε κανένα σχήμα περικλείεται ώστε να ελαττωθεί, ούτε πάλι αυξάνει σε όγκο από έλλειψη ορίων, αλλά επεκτείνεται παντού απροσμέτρητο, ως κάτι μεγαλύτερο από κάθε μέτρο και ανώτερο από κάθε ποσό· αν δεις τον εαυτό σου να έχει γίνει αυτό, αφού θα έχεις γίνει πια όραση ο ίδιος, έχοντας εμπιστοσύνη στον εαυτό σου, χωρίς να χρειάζεται να σου δείξει κανείς, εφόσον θα έχεις ήδη ανέβει, προσήλωσε το βλέμμα σου και κοίταξε. 
Διότι μόνον αυτό το μάτι βλέπει τη μεγάλη Ομορφιά. Ενώ αν κανείς προσπαθήσει να φτάσει στη θέαση αυτή με μάτια θολωμένα από τις κακίες και χωρίς να έχει καθαρθεί, ή όντας αδύναμος, μη μπορώντας από δειλία του να δει αυτά που είναι πολύ λαμπρά, δεν βλέπει τίποτα, έστω και αν κάποιος άλλος του δείξει πως αυτό που θα μπορούσε να δει βρίσκεται πλάι του. Γιατί αυτό που βλέπει είναι συγγενικό με αυτό που βλέπεται, και πρέπει να στραφεί στη θέασή του αφού πρώτα έχει γίνει όμοιο μ᾽ εκείνο. Αφού ποτέ κανένα μάτι δεν θα μπορούσε να δει τον ήλιο αν δεν ήταν ηλιόμορφο, ούτε η ψυχή μπορεί να δει το Ωραίο, αν δεν έχει πρώτα γίνει ωραία η ίδια.


Πλωτινος - Εννεάδες,  Περὶ του καλού